Trompe-l'oeil finale

De laatste loodjes wegen het zwaarst, zegt men. Dat vind ik nu ook. Ik vond dat het zo langzamerhand maar eens klaar moest zijn met de trompe-l'oeil, alleen had ik nog een klein hondje op mijn verlanglijstje, Flip, de ruwharige teckel. Nou heb ik al niet zo veel met honden (leuk hoor, even met ze dollen, maar ik ben echt een poezenmens), maar het schilderen van een hondje is helemaal ingewikkeld. Gelukkig had ik een serie foto's gemaakt toen Flip een keer mee op visite was. Dus laptop erbij, drie keer diep zuchten en hup schilderen.

Dit is 'm geworden.

En dit het totale beeld.

 

 

Hierna nog een paar details.

 

Dan nog even een hoekje eraf zagen (dat wist ik, dus had daarin niet veel geschilderd) en dan nog ophangen.

Het kleine randje links moet nog opgevuld worden, en de beschermende (matte) lak staat ook klaar, maar het moet weer even beter weer worden. Hij hangt in elk geval en Jeanette is er blij mee.

Trompe-l'oeil vervolg

(Door Deborah)

Ik beloofde al dat ik het vervolg zou laten zien van de trompe-'oeil, het doorkijkje door een poort met een lavendel landschap erachter. Nou, er zou dus nog blauwe regen bij komen. Dit is spannender dan de achtergrond, omdat ik dit over de stenen heen moest schilderen en als je het niet goed doet, dan kan je er wel overheen, maar dan moet je dus ook je achtergrond weer repareren... Bovendien is het winter en heb ik geen life-voorbeeld van een blauwe regen, dus weer vééél plaatjes opgezocht op internet, veel naar de verschillende kleuren en vormen gekeken en dan uiteindelijk...gewoon beginnen!

 

Ik begon met het bladgroen. Eerst de donkerdere delen, daar kan later het lichtere groen overheen, wat meer licht vangt.

Het wordt al wat gezelliger, toch?
Maar nu, het blauw van de bloemen. Zoiets als dit.

 

Nog een paar erbij.

Het begint er op te lijken.

 

Ik mis alleen nog wat meer diepte.

Dat kan door wat meer licht op de blaadjes, en schaduw op de stenen achter de blauwe regen. Dat komt nog.

Trompe-l'oeil

Nu ik even (Deborah). Ik heb een tijdje afstand genomen van polymeer klei, moest even wat anders doen, maar wel creatief natuurlijk. Een ding waar ik (weer) mee bezig ben geweest is schilderen.
Voor een vriendin die vorige zomer is verhuisd naar een leuke flat met een balkon, ben ik bezig gegaan met een trompe-l'oeil. Een watte? Een trompe-l'oeil, betekent eigenlijk bedrieg het oog, is een realistisch schilderij dat de illusie geeft dat je erin kunt. Dat moest zo groot dat het de glazen afscheiding met de buren volledig bedekte. Ik heb een plaat multiplex gekocht van 240 x 130cm, toen naar een goede winkel voor schildersartikelen (Van Beek in Bussum) want met mijn tubetjes acrylverf zou ik dat oppervlak niet redden. Daar kreeg ik ook goed advies over gronden en kwasten en zo. Maar dan echt beginnen; ik heb best vaker geschilderd maar nog nooit zo groot... spannend!
Ik begon met een poort.

 

 Daarna probeerde ik een achtergrond, maar mijn achterban thuis gaf kritisch commentaar en dus ging ik er weer overheen. Lang leve acrylverf!

 Er zaten nog wat lavendelveldpogingen tussen ('is dat een snelweg?' 'of een waterval?' die is dus niet eens op de foto gegaan voor er weer een laag overheen ging... Deze was wel aardig maar gaf niet genoeg uitzicht, de heuvels waren te dichtbij.
Na nog een heleboel foto's op internet te hebben gezien, begon ik weer opnieuw. Dit leek er meer op.

Ik ben nu nog bezig met blauwe regen die voor de poort hangt, die komt later nog wel op dit blog.