Weer eens aan de klei/ Claying again

Het heeft een hele tijd geduurd, maar ik heb vandaag de moed bijeengeraapt om weer te kleien. Dat wil zeggen, ik moest eerst de klei te selecteren op bruikbaarheid. Want hoewel polymeerklei in principe niet uitdroogt had ik 'tig pakjes die ik zo weg kon gooien, omdat ze net zo hard waren geworden als gebakken klei. Zelfs de softener (om de klei zachter te maken) was hard geworden. Opvallend is wel dat de Sculpey en Pardo klei niet zo hard zijn geworden als de Fimo. Ik had eens wat pakjes gekocht van een ander merk om te proberen namelijk.
Tja, en wat ga je dan doen, als je na zo'n tijd weer eens begint? Geen canes dus, want die heb ik nog dozen vol liggen en wat doe je daar dan weer mee? Ik besloot weer eens pennen te maken. Ten eerste omdat je een pen gewoon af kunt maken op de zelfde dag, en ten tweede omdat ik wel pennen kan gebruiken.
Toen ik eenmaal bezig was, ging het wel weer, de tafel stond weer helemaal vol (nee, geen foto) en ik had alles bij de hand. Dat vind ik namelijk nogal een gedoe, omdat ik geen plek heb waar ik alles kan laten liggen, maar altijd aan de keukentafel zit, moet ook alles steeds weer opgeruimd worden. Daarvoor heb ik wel van die handige plastic boxen, maar als alles eenmaal is opgeruimd pak je niet even snel een tangetje of een kraaltje. Dit weerhield me de laatste tijd ook om te kleien.
Maar goed, ik heb een setje pennen gemaakt. Die zal ik wel even op de foto zetten. Ook heb ik toch nog snel even een cane gemaakt, een simpele pauwenveer, vanwege de kleuren van de pennen. Ik heb Pardo klei gebruikt, behalve voor de rode pen, die deels met Sculpey is gemaakt. De lichtblauwe pen heb ik in een soort steampunkstijl gemaakt, net als een uiltje, de twee pennen daarnaast met een overloopje (van lichtblauw, Pardo Turquoise, naar groen, Pardo Amazonite) en sliertjes. De donkerblauwe is ook met Pardo gemaakt, maar wat is die plakkerig en zacht... niet mee te werken! De groene Peridot en de andere gingen stukken beter, het is dus niet alleen het merk, maar ook de kleur die bepaalt hoe zacht de klei is. De pauwencane was ook wat lastig door de verschillende zachtheid. Ik zou dit merk voor ingewikkelder canewerk niet gebruiken.

It took me quite a long time, but today I found the courage to pick up claying again. That is, I first had to select the clay, for although polymer clay officially should not dry out; I had tons of packages that I had to throw away, because they had become as hard as baked clay. Even the softener had become hard. It is remarkable that the Sculpey clay and Pardo were not as hard as the Fimo (I once bought some packages of another brand to try out).
Well, and what will you do if you start again after some time? No canes, because I have boxes full of canes and what do you do with it? I decided to make some pens. First, because you can finish them on the same day and secondly because I can always use another pen.
Once I had started, it went okay, the table was completely full again (no, no picture) and I had everything on hand. I find this quite a hassle, because I have no place where I can leave everything lying on the desk- I’m always sitting at the kitchen table- I must clean up everything again every time. I have some handy plastic boxes for that purpose, but once everything is cleared out I don’t quickly grab a pair of pliers or a bead. This is also what kept me from claying lately.

Anyway, I have made a set of pens​​. I also made ​​a simple peacock feather cane, because of the colors of the pens. I used Pardo clay, except for the red pen, there I used Sculpey and Fimo​​. The light blue pen I made in a kind of steampunk style, just like the little owl, the two pens with a skinner blend (from light blue, turquoise Pardo , to green , Amazonite Pardo ) and little strings. The dark blue is also made with Pardo, but this one is so sticky and soft... not workable! Green Peridot and the others worked much better, so it is not only the brand, but also the color that determines how soft the clay is. The peacock cane was also somewhat difficult because of the difference in softness. I would not use this brand for complicated cane work .

Huizerdag

<<De Huizerdag is zo langzamerhand niet meer weg te denken uit de Huizer samenleving: een jaarlijks terugkerend feest op het 2e weekeind van september, waarin voor de bevolking van Huizen en omstreken volop aandacht wordt geschonken aan de traditionele én hedendaagse aspecten van de Huizer samenleving. Een festival waarin Huizen laat zien een levendig middelpunt van 't Gooi te zijn. Vele duizenden inwoners bezoeken jaarlijks de Huizerdag en wij hopen dat zij ook dit jaar weer zullen genieten van het geboden programma!>>
Zo staat te lezen op de website van www.huizerdag.nl 
Wij, Sisters in Art, waren er ook weer bij met onze fimo sieraden en geschenken.
Helaas regende het deze zaterdag alleen pijpenstelen en moesten we eerder dan normaal opruimen toen de wind onder de kraam sloeg en we bijna opgetild werden. Alles werd nat en waaide om, dus dat had geen zin meer. Wel hebben we nog net even kunnen warm worden door mee te swingen met de Eindhovense Hurkers.
Voor al diegenen die door het slechte weer geen kans hebben gehad om iets bij ons te kopen: op www.sisterinart.nl kan dat alsnog.
Hier een kleine impressie.

 

<< It has gradually become impossible to imagine the Huizer society without Huizerdag: an annual festival on the 2nd weekend of September, when the population of Huizen give  attention to the traditional and contemporary aspects of Huizer society . A festival in which Huizen shows to be the lively center of the region 't Gooi. Thousands of people visit the Huizerdag every year and we hope that they will enjoy the program offered this year! >>
So you can read on the website www.huizerdag.nl
We, Sisters in Art, were also there again with our fimo jewelry and gifts.
Unfortunately this year it was raining cats and dogs and we had to pack up earlier than we normally would, especially when the wind came under the stand and we were almost lifted into the air. Everything became wet and things were blown over, so it was pointless to stay any longer. But just before that, we did have the chance to swing ourselves warm with the band from Eindhoven, the Hurkers.

For all those who didn’t get the chance to buy something from because of this weather: please check on our site www.sisterinart.nl ; you still can!

Zilver met polymeerklei

Silver with polymer clay

Om polymeerklei en zilver te combineren wilde ik een druppelvormige hanger maken van Fimoklei met een mooi versierd haakje van zilver. Ik had van Fimo een mooi overloopje van blauw naar groen gemaakt voor een cane (zie Turquoise Treasure armband). 

To combine polymer clay and silver I wanted to make a teardrop-shaped pendant of Fimo clay with a beautifully decorated silver bail. I had made a nice Fimo overflow from blue to green ​​for a cane (see Turquoise Treasure bracelet).

Ik had daarvan nog precies genoeg over om een hanger van te maken. Deze keer niet met bloemetjes, maar gewoon effen. De hanger heb ik gelakt voor de glans.

I had

just about enough of it to make a pendant. This time not with flowers, but just plain. I varnished the pendant for the glare.

Voor het haakje had ik een figuurtje bedacht wat heel mooi op de druppelvorm zou vallen.

For the bail I had devised a figure which would fit quite nicely on the teardrop shape.

De bovenkant heb ik omgebogen om aan een ketting te kunnen hangen. Om het haakje te kunnen vastmaken aan de Fimo klei heb ik een staafje gesoldeerd aan de achterkant. Dat valt in een gaatje in de Fimo hanger en is niet meer zichtbaar na de afwerking.

I bent the top in order to be able to hang it to a necklace. To attach the bail to the Fimo clay I soldered a small rod at the back. That fits into a hole in the Fimo pendant and is no longer visible after finishing.

De hanger is klaar!
The pendant is finished!

Conische hanger deel 2

Conical pendant part 2 

De zilveren onderdelen waren klaar en het zilver brandde in mijn handen om het te dragen. Ik had geen tijd om snel iets moois te maken van Fimo, vandaar dat ik gekozen had om met bestaande kraaltjes de hanger af te maken. Ik hou van rood en zwart, dus mijn keus was snel gemaakt. De kraaltjes heb ik zo geketteld dat er drie rijen kraaltjes uit de hanger komen.  Dit is daarvan het resultaat:
The silver parts were ready and the silver burned in my hands to wear it. I had no time to use Fimo to make something beautiful, so I chose to finish the pendant with shiney beads I had. I love red and black, so my choice was quickly made. Three rows of beads come from the hanger. This is the result of that:

Maar hoe blij ik ook was met mijn nieuwe hanger, hij bleef tijdens het dragen telkens draaien, zodat de voorkant niet voor zat. Ik wilde de kralen niet vastlijmen, dus ik ging aan de slag met een van mijn eerste ideeën: de hanger afmaken met Fimo. Dat wilde ik vanaf het begin van het edelsmeden al: zilver en Fimo samen gebruiken. Ik had een mooie cane gemaakt met een bloem in zeetinten (zie blog verzoek armband) en die heb ik gebruikt voor mijn zilveren hanger. Ik wilde graag een soort druppelvorm en dat is het dus geworden. 
Allthough I was very happy with my new pendant, it remained turning around while wearing so you couldn't see. I did not want to glue the beads, so I went to work with one of my first ideas: finish the pendant with Fimo. This is what I wanted when I started goldsmithing: the use of silver and Fimo together. I had a beautiful cane made with a flower in colors of the sea (see blog bracelet request) and I used this for my silver pendant. I wanted a kind of teardrop and that's what I made.

Doordat de Fimo helemaal door het zilver heen gaat en aan de bovenkant eruit komt, draait de hanger niet meer! Nu is de hanger pas echt klaar.
Because the Fimo completely passes through the silver and comes out at the top, the pendant doesn't turn anymore! Now the pendant is ready for real.

Schelpen

(door Michaela)

This time I got inspiration by the drawings of Deborah. She has been making beautiful shells lately and I wanted to make something similar of clay.

Ik heb deze keer inspiratie gekregen door tekeningen van Deborah. Zij maakt de laatste tijd schitterende schelpen en zoiets wilde ik ook wel van Fimo maken.

I started with a cane of light copper (a mix of copper and white) with heavenly blue en black stardust around it. I didn’t use all the clay at once, but just half of it. I rolled the cane in a way that one side became thin and the other side stayed wide (tapering).

Ik ben begonnen met een rolletje van licht koper (koperkleur gemengd met wit) en daarom heen heb ik twee andere laagjes gedaan (hemelsblauw en stardust zwart). Het rolletje heb ik niet meteen in zijn geheel gebruikt, maar ongeveer voor de helft. Vervolgens heb ik het rolletje aan een kant dun gemaakt en taps laten lopen naar de andere kant.

Then I rolled up the cane starting at the thin side way up to the wide side. This way it starts to look like a shell.

Daarna ben ik aan de dunne kant gaan oprollen naar de dikke kant toe, zodat je het effect van een schelp krijgt.

Because you can only see the black colour on the outside, I’m going to cut the shell in half. It’s easier to cut when you put the clay in the fridge for a while.

Omdat aan de buitenkant alleen de zwarte kleur te zien is, ga ik nu de schelp doormidden snijden. Dit gaat het beste als je de klei even in een boterhamzakje in de koelkast legt.

After cutting you can see the other colours as well. As you can see on the pictures I made smaller shells of the rest of the clay.

Nu zie je ook mooi de andere kleuren. Zoals je ziet heb ik ook kleinere schelpen gemaakt van de resterende klei.

Now all that’s left to do is baking, varnish and make a nice pair of earrings and a necklace like you see on the picture.

De schelpen gaan de oven in, worden gelakt en in sieraden veranderd. Hier een mooi setje oorbellen met hanger.

Ander kleurtje kan ook...

You can choose other colours...